Υπέρ την Πόρνην αγαθέ ανομήσας, δακρύων όμβρους ουδαμώς σοι προσήξα· αλλά σιγή δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθω ασπαζόμενος, τους αχράντους σου πόδας, όπως μοι την άφεσιν, ως Δεσπότης παράσχης, των οφλημάτων κράζοντι Σωτήρ. Εκ του βορβόρου των έργων μου ρύσαί με.
(Κοντάκιον όρθρου Μεγάλης Τετάρτης)
Αγαθέ Κύριε, αν και αμάρτησα περισσότερο από την πόρνην, όμως ουδόλως προσέφερα εις Σε βροχήν δακρύων μετανοίας (όπως εκείνη). Αλλά σιωπηλώς ικετεύων Σε, πίπτω γονυπετής ενώπιόν Σου και με πόθον ψυχής ασπάζομαι τους αμολύντους πόδας Σου, δια να δώσης, ως Βασιλεύς που είσαι, την συγχώρησιν των αμαρτημάτων εις εμέ, που κράζω: Σωτήρ μου, λύτρωσέ με από τον βόρβορον των αμαρτωλών έργων μου.
(Ερμηνεία ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου